Mér var farið að leiðast að hafa skólabækurnar flæðandi út um allt, svo að ég réðst í að laga til í kommóðunni minni og losa eins og eina skúffu.  Ég fer reglulega í gegnum kommóðuna, þar sem 3 skúffur eru fyrir smáflíkur en hinar eru svona draslskúffur sem ég skelli ýmsum hlutum, m.a. póstinum mínum.  Ég var miklu vægðarlausari í að henda núna og henti m.a. ýmsu sem ég hef haldið allt of lengi í og eru hluti af kafla sem er lokið í lífi mínu.  Mér fannst tilvalið að ljúka þessum kafla alveg með því að henda þessum hlutum og gera einskonar tiltekt í sálinni um leið, því að þegar ég rekst á þessa hluti, rifjast upp sárar minningar og ég fer nokkur skref niðurávið í geðheilsunni.  Nú eiga þessir hlutir ekki að vera mér til trafala lengur.

Ég rakst líka á ókláruð verkefni, þ.e. handavinnu, bæði krossaum og bútasaum.  Bútasaumnum hef ég ekki getað sinnt síðan ég flutti hingað suður, þar sem ég nenni ekki að vera með stofuna undirlagða undir þetta og svefnherbergið er svo lítið að það býður ekki upp á aðstöðu til þess.  Ég sakna þess að hafa saumaherbergi.

Það gengur ágætlega í skólanum, þótt stundaskráin sé svolítið að plaga mig, mætti vera jafnari, það eru tveir langir dagar, tveir mjög stuttir dagar og einn frídagur í viku.  Ég er því ansi þreytt eftir þessa löngu daga, því yfirleitt fer ég svo beint að vinna á eftir.  Ég kem því ekki heim til mín í heila 14 tíma.

Bækurnar eru komnar í stóru skúffuna sem ég tæmdi í kommóðunni og þetta er miklu betra.  Bæði fyrir lúkkið og sálina.