Jæja, gott fólk, þá hef ég lokið þroskaþjálfanáminu, allar einkunnir eru komnar í hús og er endanleg meðaleinkunni 8,53 sem er nú ekki svo slæmt :)  Við fengum 9 fyrir lokaritgerðina sem er ekki svo slæmt heldur :) Nú er bara útskriftin eftir, hún er 12. júní og svo þarf ég að sækja um starfsleyfi sem þroskaþjálfi áður en ég get farið að starfa sem slík. Þar sem þroskaþjálfar teljast vera heilbrigðisstétt, þá þarf að sækja um hjá landlækni.
Það styttist í sumarfrí hjá okkur skötuhjúunum og við ætlum að fara í gamaldags útilegu með tjald, prímus og vindsæng, en þar sem við fáum bæði gífurlega innilokunarkennd í svefnpoka, þá fá sængurnar okkar að koma með :) Þá eigum við bara eftir að fjárfesta okkur í tjaldi og við erum með augastað á einu í Everest :)
Ég veit ekki hvað ég á að bulla meira í ykkur, ætla bara að fara að sofa. Eða reyna það.

Ég sé eftir að hafa ekki ákveðið strax þegar ég skoðaði útskriftarkjólana, og keypt hann strax.  Nú er bara einn eftir af þeim kjólum sem ég var að spá í en kjóllinn sem ég var spenntust fyrir er uppseldur. Þessi eini sem er eftir er þannig gerður að ég með mína staurahandleggi þarf ermar eða eitthvað svoleiðis við hann en ég hef ekki fundið neitt þannig sem mér finnst passa við hann. Nú naga ég mig í handarbökin og finnst allir kjólarnir sem ég sé núna eitthvað svo tuskulegir úr efni sem krumpast um leið og maður sest. Ég á efni sem ég gæti notað í kjól en hef ekki hugmynd um hvar ég get fengið snið í svona vænum stærðum. Ég væri alveg til í að prófa að sauma mér kjól, sérstaklega af því að ég á efnið í hann. Ef ég bara kynni það og hefði snið.

Jæja þá er skólinn búinn og alvaran að taka við. Það verða breytingar hjá okkur í haust, við flytjum í Kópavoginn og ég byrja í nýrri vinnu :) Það er svo skrítið að eiga helgarfrí núna um helgina og þurfa ekki að hugsa til þess að fara að lesa eða skrifa verkefni. Það er hins vegar nóg að gera, vona bara að ég verði komin með fulla heilsu til þess að taka þátt í glensi á laugardaginn, en þessi kvefpest sem ég fékk í síðustu viku er eitthvað að minna á sig núna, kannski hef ég farið of snemma að vinna. Ég nefnilega fíla ekki að liggja veik heima og á það til að fara ekki nógu varlega af stað aftur. Allavega er ég búin að vera í svitabaði í dag við minnstu hreyfingu. Ég ætla að reyna að vera duglegri að blogga en ég hef verið, en bara ef einhver er að lesa þetta, ég veit það ekki nema fólk skrifi einhverjar athugasemdir ;)

Leið mín lá á Olís stöðina í Mosó í kvöld og ég hef oft velt því fyrir mér að þar er merkt bílastæði fyrir fatlað fólk en það er engin leið að komast í hjólastól inn í sjoppuna, því að það er pallur þarna sem umlykur framhliðina þar sem inngangurinn er og enginn rampur upp á hann. Í kvöld ákvað ég að hætta að velta því bara fyrir mér, heldur segja eitthvað og ég gerði það. Mér finnst lítill tilgangur að vera að merkja stæði ef það er svo ekkert aðgengi. Að vísu er ekki bara fólk í hjólastólum sem notar þessi stæði, en það á bara að vera aðgengi fyrir alla, því annað er mismunun. Sá sem tók við athugasemdinni var ekkert nema jákvæðnin og sagði mér frá þeirri hugmynd sem starfsfólk þarna hefði, það vildi hafa bílastæðið beint fyrir framan dyrnar og halla eða ramp upp á pallinn. Þetta hefði oft verið viðrað við hæstu herrana, en án árangurs. 

Af þessu tilefni dettur mér í hug sýsluskrifstofan á Patró. Þar þarf að fara upp margar tröppur til þess að komast upp, þar er meðal annars umboðsmaður Tryggingastofnunar ríkisins, til þess að komast á klósett þar, þarf aftur að fara upp nokkur þrep og viti menn, þar er salerni merkt fyrir fatlað fólk. Hmmm hvernig í ósköpum á þetta salerni að nýtast fólki í hjólastólum, því það þyrfti að fá vængi til að komast þangað.

Enn eitt dæmi er Tölvulistinn í Nóatúni. Þar er bílastæði merkt fötluðu fólki beint fyrir utan dyrnar, dyrnar eru breiðar og með rennihurð, besta mál. En þegar fólk í hjólastólum ætlar að fá afgreiðslu, þá er afgreiðsluborðið svo hátt að það nær mér upp að brjóstum, hvernig á afgreiðsla við fólk í hjólastól þá að fara fram við það borð?

Þetta eru bara svona pælingar... hef rekið mig á þetta víðar, en ætla nú ekki að fara að telja allt upp. Þetta eru svona þrjár tegundir af mistökum í aðgengismálum, þar sem hlutirnir eru ekki hugsaðir alveg til enda. Það gleymist að horfa á hlutina í heild.

Ég var að velta fyrir mér að skrifa um það helsta sem drifið hefur á daga okkar það sem af er þessu ári og ýmsar hugleiðingar um lífið og tilveruna, en finnst það hálf tilgangslaust ef enginn les þetta blogg lengur. Þannig að ég spyr.  Les einhver þetta blogg?  Vinsamlegast kvittið fyrir þessari færslu, þið (ef einhver) sem lesið.

Í nokkur ár hefur alltaf gerst eitthvað óhapp hjá mér eða mínum á Þorláksmessu.  Ein jólin var ég búin að gera allt spikk og span, búin að skreyta jólatréð og allt var fullkomið og ég var dauðþreytt og hlakkaði til að fara að sofa.  Ég opnaði fataskápinn til þess að ná mér í eitthvað en þá kom bara fataskápurinn á móti mér, eða réttara sagt allar hillurnar úr þeim hluta af fataskápnum og öll fötin út á gólf.  (þetta var mjöööög mikið af fötum).  Ég mátti því gjöra svo vel, dauðþreytt manneskjan að fara að reyna að koma hillunum fyrir aftur en það var eins og þær væru einu númeri of litlar.  Það hófst þó að lokum og ég þurfti auðvitað að brjóta saman fötin og setja þau inn en það var erfitt að láta hillurnar tolla á sínum stað, en náði þó á endanum að láta þetta allt saman haldast inni í skápnum, þótt þetta væri allt skakkt og skælt. 

Önnur jól var ég mjög tímanlega búin með allt, vegna þess að ég var að vinna mikið rétt fyrir jól.  Ég fór þó yfir öll gólf og svoleiðis á Þorláksmessu og fór svo að vinna, sem var reyndar stutt vakt þar sem allir fóru í foreldrahús, en svo fór ég með alla pakka þangað sem þeir áttu að fara hér á höfuðborgarsvæðinu og kom heim seint um kvöldið alveg dauðþreytt.   Nokkrum vikum fyrir jól tóku báðar kisurnar mínar upp á því að gjóta samtals ellefu kettlingum.  Þeir höfðust við í djúpum pappakassa með mæðrum sínum, því að ég vildi ekki að þeir færu út um allt.  En akkúrat á Þorláksmessu (meðan ég var ekki heima og eftir að ég var búin að þrífa allt) náðu þeir allir að krafsa sig upp úr kassanum og voru búnir að skíta út allt baðherbergisgólfið.  Gólfið sem átti að vera hvítt var allt orðið brúnt og það sást ekki í hreinan blett á því, þeir voru búnir að spæna þetta allt út.  Ekki nóg með það, ég fór auðvitað að skúra og þurfti að færa til kommóðu til þess að skúra undan henni, en þá fór einn fóturinn undan henni og skúffurnar duttu úr og innihaldið allt á skítugt gólfið.  Við erum að tala um öll handklæðin mín ásamt fleiru.  Ég var langt fram á nótt að koma þessu saman og klára að þrífa og þvo handklæðin (þau sem snertu gólfið) og ganga frá þessu öllu.

Í fyrra ætluðum við skötuhjúin að fara á Laugaveginn á Þorláksmessu og vorum komin niður í bæ og búin að leggja í Grettisgötunni, en þegar Maggi lokar hurðinni þá klemmdist vísifingur hægri handar og við fórum ekkert á Laugaveginn, heldur beint á slysó og vorum þar megnið af kvöldinu.  Það þurfti að bora gat á nöglina til að hleypa blóði út, sem hafði safnast saman á bak við hana.  Þegar við vorum búin þar fórum við bara heim að skreyta jólatréð og sjóða hangiketið en Maggi var að drepast í puttanum en aðstoðaði eftir fremsta megni.

Ég ætla nú bara rétt að vona að Þorláksmessuóhappið hafi komið snemma í ár, en ég var búin að þrífa eldhúsinnréttinguna og gera fínt í eldhúsinu, datt svo í hug að skella í eina sort, þar sem við átvöglin erum nánast búin með eina (reyndar lítil uppskrift) og var að ná í hrærivélina upp í skáp og við það datt sojasósuflaska á gólfið og brotnaði.  Það fóru slettur upp um alla innréttingu sem ég var ný búin að þrífa fyrir nokkrum dögum, svo ég varð að gjöra svo vel að þrífa hana aftur og nú er bakið farið að mótmæla, þannig að ég veit ekki hvað ég get gert mikið meira í dag.  Ætlaði að gera alveg helling til þess að eiga ekkert eftir á Þorláksmessu nema skreyta jólatréð og fara létt yfir gólfin.  Ég vona að óhappadraugurinn hafi ruglast á dögum, því að ég held að ég "meiki" ekki annað óhapp.
Kveðja
Þorláksmessuóhappakellingin.

Ég er nú aðallega að athuga hvort bloggið mitt virkar ennþá :)  A.m.k. mundi ég lykilorðið í fyrstu tilraun.  En kannski ég ætti að segja fréttir svona af því að ég er komin hér inn. 
Síðan síðast hefur nú reyndar ekkert mjög mikið gerst.  Jú reyndar fékk Maggi vinnu í sumar við olíuflutninga hjá Skeljungi, en það var bara sumarvinna.  Svo var hann svo heppinn að detta niður á lagerstarf hjá Ísól og fékk 3ja mánaða reynslutíma en í gær var honum sagt að hann fær fastráðningu Jeiiii!!!.  Nú er þetta misseri af skólanum að verða búið og er allt á fullu í verkefnaskrifum og svo verður próf 2. des.  Svo er bara eitt misseri eftir og það fer að mestu í vettvangsnám og BA ritgerð :)  Þetta er búið að vera alveg ótrúlega fljótt að líða og ég verð orðin þroskaþjálfi áður en ég veit af.

Ég er ekkert byrjuð á jólagjöfunum, þannig að það er velkomið að senda mér hugmyndir hér inn... Er alveg lost í þessu.  Er þó búin að ákveða eina jólagjöf jú og nokkrar í viðbót svona að hluta.  Það eru börnin sem eru mestu vandræðin með.  Svona þau sem ég er ekki að umgangast daglega og veit því ekki hvað þau eiga. 

Jólaskrautið fer bara upp eftir próf, Maggi ætlar kannski að setja eitthvað smá upp um næstu helgi af því að þá er fyrsti í aðventu.  Svo er bara að sjæna allt hátt og lágt þegar prófið og verkefnaskilin eru búin.  Ekki bara það, heldur byrja á lesefninu fyrir BA ritgerðina... Nóg að gera í jólafríinu.

Það er nú aldeilis... ég hef ekki bloggað síðan í fyrra.  En ég er mikið meira orðið á facebook og spurning hvort ég held eitthvað áfram með þetta blogg.
Lífið gengur bara sinn vanagang, nema nú er skólinn búinn, semsagt ég mæti ekki lengur í skólann sjálfan heldur í Lækjarás, þar sem ég verð í vettvangsnámi næstu vikurnar eða þangað til fyrstu vikuna í maí.  Það verður alveg brjálað að gera, er að gera tvö verkefni þar, leiðabók og einstaklingsáætlun og svo verður ritgerð í öðru fagi, sem ég skila í apríl. 

Maggi missti vinnuna í byrjun mánaðar, hann hefur verið á fullu að sækja um hér og þar, bara allt sem hann treystir sér til að vinna, þ.e. sem  krefst ekki sérfræðiþekkingar. Hann hefur verið kallaður í eitt viðtal og það kemur í ljós í þessari viku hvernig það fer.  Annars er hann að byrja á námskeiði í kvöld, sem mun auka möguleika hans á vinnumarkaðinum, þetta er námskeið sem felur í sér tölvuviðgerðir, netumsjón og ýmislegt fleira. 

Fyrsti dagurinn minn á vettvangi í Lækjarási var í dag og var hann í styttri kantinum en svo byrjar þetta fyrir alvöru á morgun.  Ég hitti leiðbeinandan minn og þjónustunotandann sem ég verð að vinna með næstu vikurnar og mér líst bara vel á þær báðar.  Þetta verður heilmikil áskorun en það er bara gaman að áskorunum. 

Ég var búin að lofa annál frá 2008, en ég bara nenni því ekki.  Það stærsta var auðvitað að kynnast Magga mínum, jú svo fjölgaði í stórfjölskyldunni.  Ég fór í fyrsta skipti ein í tjaldútilegu í sumar, sem var bara fínt fyrir utan að vera kalt og hafa engan til að hlýja mér, en það verður betra í þeirri næstu, þar sem ég verð ekki ein (vonandi).  Annars var það bara svona vinna - skóli - same old, same old.
Ég veit ekkert hvort eða hvenær ég blogga aftur, fer bara eftir önnum og nennu.
Knús og kossar
Rúna

Jæja, þá er ég hálfnuð með þroskaþjálfanámið og má því segja að ég sé hálfur þroskaþjálfi.  Allar einkunnir eru komnar í hús og eru þær 8,0,  8,0 og 8,5.

Ég sit hér og horfi á kryddsíldina, það er heilmikill hamagangur fyrir utan Hótel Borg þar sem mótmælendur eru á góðri leið með að brjóta allt og bramla.  Ég bara spyr, hver heldur að mark sé tekið á þannig mótmælendum?  Ég leyfi mér meira að segja að efast um að þeir sem ganga hvað harðast fram séu að berjast fyrir einhverjum sérstökum málstað, heldur sé þetta fólk sem sækist í hasar af hvaða tagi sem er.  Jú jú kannski er þetta fólk svo svakalega reitt að það þarf að fá útrás.  En hvaða gagn gerir það manni að vera reiður? 

Ég er mjööööög sjaldan reið. Mér finnst það einfaldlega ekki þess virði að leyfa reiðinni að búa sér til hreiður í sálinni minni.  Hún er burt rekin um leið og hún lætur á sér kræla.  Þarna kemur æðruleysisbænin sterk inn: Guð gefi mér æðruleysi til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt, kjark til að breyta því sem ég get breytt og vit til að greina þar á milli.  Ég hef alveg verið í þeirri aðstöðu til að geta ekki sætt mig við hlut sem ég fékk ekki breytt, en þá varð ég að taka til annarra ráðstafana og breyta því sem ég gat breytt, þótt það tæki sinn tíma en það hefur skilað mér sáttari út í mitt nýja líf.

Á næstu dögum mun ég svo fara yfir árið sem er senn að líða undir lok.   

Þið megið hætta að krossa fingur, ég er löngu búin í prófunum en á enn eftir að fá eina einkunn.  Er komin með tvær áttur, í Siðfræði og Aðferðafræði. 

Jólaundirbúningurinn gengur vel, bara smotterí eftir og svo á eftir að keyra út pökkum.  Við Maggi verðum aðskilin í kvöld á matmálstíma, hann verður í mat hjá ömmu sinni, en kemur svo til okkar í Arnartangann að því loknu og opnar pakkana sína með okkur. 

Við ætluðum að taka Laugarveg í gærkvöldi, en fórum á slysó í staðinn.  Þannig var að við vorum komin niður í bæ og búin að finna stæði, en þegar við vorum búin að leggja og að fara út úr bílnum, þá klemmdi Maggi sig svo illa og það blæddi mikið á bak við nöglina, þannig að hann þurfti að láta bora gat á hana til að hleypa blóðinu út og minnka þrýstinginn.  Eftir þetta fórum við bara heim að skreyta jólatréð og pakka inn pökkum og sjóða hangiketið.  Á meðan var hlustað á jólakveðjurnar í útvarpinu, eða það sem eftir var af þeim. 

Ég byrjaði daginn í dag á því að baka piparkökur í allra fígúra líki og á meðan fyrsta platan var í ofninum kom konan í þarnæstu íbúð til að spyrja mig hvort ég sæi eitthvað í sjónvarpinu.  Ég var nú ekki búin að kveikja á því en gerði það og viti menn, ekkert í sjónvarpinu.  Hún sagði mér að konan í næstu íbúð, þar sem loftnetið er tengt inn væri sennilegast farin til útlanda og hefði örugglega tekið loftnetið í ógáti úr sambandi. Hún kemur ekki fyrr en á nýju ári, þannig að sennilegast verðu sjónvarpslaust hér á bæ þangað til.  En það verður þá eitthvað annað gert í staðinn fyrir að glápa á imbann. En aftur að piparkökunum.  Konan þurfti að tala svo mikið að þær brunnu, eða hluti af þeim.  Sem betur fór þá átti ég eftir að setja 3 plötur til viðbótar og þær voru vaktaðar eins og ég ætti lífið að leysa.

Jæja, elskurnar, ég ætla að segja þetta gott í bili og óska ykkur gleðilegra jóla og vona að öll jólakort og jólapakkar hafi komist til skila.

kveðja
Rúna puttahjúkka.